حکمت روز

مراد از کتاب و تلاوت آن در سخن نورانی امیرالمؤمنین علی علیه السلام که فرمود: «لیس فیهم سلعةٌ ابوَر من الکتاب اذا تُلی حق تلاوته و لا سلعةٌ  انفق بیعا” و لا اغلی ثمنا” من الکتاب اذا حُرّف عن مواضعه» خ 17، دین و تفسیر آن است. یعنی که در میان اکثر آدمیان چیزی بی ارزش تر از دین هنگامی‌ …

عاشورا، صحنه عظیم ترین معامله میان خداوند و انسان بود. در این صحنه بایع و مبیع امام حسین(ع)  و مشتری و ثمن، خود خداوند تبارک و تعالی بود.

امکان، آمیزه ای از وجوب و امتناع است و در موجود ممکن جلوه ای از وجوب و جلوه ای از امتناع وجود دارد و ممکن به میزان وقوف بر حیث امتناعی خود و مطالبه آن، به وجوب نزدیک تر و به میزان وقوف بر حیث وجوبی خود و مطالبه آن به امتناع نزدیک تر می‌شود.

ماسوی الله قبل از آفرینش عدمی‌ بالقوه و پس از آن عدمی‌ بالفعل است. یعنی که عدمیت ماسوی الله پس از آفرینش اشدّ از عدمیت او قبل از آفرینش است.

آفرینش، تبدیل عدم به وجود یا استحاله عدم به وجود نیست بلکه تابش نور وجود در آئینه عدم و فعلیت عدم در پرتو این تابش است و دوگانه وجود که منشأ آن واجب الوجود و عدم که منشأ آن ممتنع الوجود است همواره باقی است.

فرشتگان که در جریان خلقت انسان و اعتراض مودبانه به این خلقت، نگاهشان به صفحه سیاه عاشورا یعنی یزید و یزیدیان بود، در عین حال صفحه سپید و نورانی عاشورا یعنی حسین(ع) و حسینیان را نیز می‌دیدند. لکن آنچه آنان نمی‌دیدند و خداوند به نص ‘انی اعلم ما لا تعلمون’ می‌دید، غلبه نهایی صفحه سپید بر صفحه سیاه بدنبال مغلوبیت …

گریه بر حضرت ابا عبد الله الحسین (ع) در صورتی فایده و ثواب عظیم دارد که آدمی‌را به اردوگاه حسین زمان که همان اردوگاه حضرت حسین (ع) است نزدیک و نزدیکتر نماید و اما آنکس که با علم و عمد از ورود به اردوگاه حسین زمان و تبری از یزید زمان خودداری می‌کند و تا آخر عمر نیز بر این …

عقل عقیله کربلا (س) از آنجا که کامل است، نه رویت جمال واقعه -آنجا که فعل شهادت امام حسین(ع) منسوب به خداوند است- او را از رویت قبح واقعه -آنجا که این فعل منسوب به یزیدیان است- باز می‌دارد و نه رویت قبح واقعه او را از رویت جمال واقعه محجوب می‌سازد.

ممکن الوجود که با فرآیند ترجیح خداوند و ترجیح خودش پا به عرصه وجود نهاده، باید ثابت کند و نشان دهد که شایسته این رجحان است در غیر این صورت موجودیتش مرجوح خواهد شد و موجودیت مرجوح همان موجودیت ظلمت، عذاب و دوزخ است، کما این که موجودیت راجح همان موجودیت نور، لذت و بهشت است.

آفرینش دعوت به جشن است زیرا که هستی همان جشن حضور خداوند است و با نشناختن قدر هستی و جشن از جانب آدمیان و در پی شهادت امام حسین(ع)، جشن مبدل به ماتم و بهشت وجود مبدل به دوزخ گردید. در این حال تنها راه نجات از دوزخ و تبدیل مجدد آن به بهشت، گریه بر وضعیت پدید آمده است …

در ماجرای خلقت حضرت آدم و قرار دادن او به عنوان خلیفه در زمین، نگاه فرشتگان گویی دقیقا به صحنه عاشورا و امثال یزید و یزیدیان بود که به اعتراض گفتند: «آیا کسی را در آن قرار می‌دهی که فساد و خون ریزی کند؟» و نگاه خداوند به حسین و حسینیان بود که فرمود: «من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید».

معرفت و نجات که از لوازم قطعی عبادت خداوند است، نمی‌تواند به عنوان پاداش اصلی عبادت تلقی شود، زیرا که معرفت و نجات با همه عظمت و اهمیتشان، نمی‌توانند به عظمت نفس عبادت باشند و دلیل آن این است که در معرفت و نجات به نحوی موجودیت عبد مورد لحاظ قرار گرفته در حالی که در عبادت جز جنبه عدمیت …

اگر عبادت خداوند، حق خداوند بر عبد است، به جان حضرت دوست سوگند که همان و دقیقا” همان حق عبد بر خداوند است. زیرا که چیزی بالاتر و حتی مساوی عبادت وجود ندارد که آن چیز بتواند جزای عبادت و در نتیجه به عنوان حق عبد بر معبود قلمداد شود.

از آنجا که آدمیان -در وجه غالب- ندای خداوند را در الست و در غدیر به شایستگی لبیک نگفتند و در پی آن فاجعه عظمای کربلا پدید آمد، اکنون و  تا ابدیت، لبیک به خداوند، تنها در صورت ‘لبیک یا حسین’ امکان تحقق دارد.

دین -و مراد از آن دین حق است- تجربه و تمرین بهشت آخرت قبل از ورود به آن است و از آنجا که آدمیان در وجه غالب، قدر دین حق را ندانستند و در پی آن مصیبت عظمای عاشورا پدید آمد، اکنون و تا قیام قیامت، تجربه و تمرین بهشت موکول به ارتباط با امام حسین(ع) و گریستن بر مصائب …