معرفت و نجات که از لوازم قطعی عبادت خداوند است، نمیتواند به عنوان پاداش اصلی عبادت تلقی شود، زیرا که معرفت و نجات با همه عظمت و اهمیتشان، نمیتوانند به عظمت نفس عبادت باشند و دلیل آن این است که در معرفت و نجات به نحوی موجودیت عبد مورد لحاظ قرار گرفته در حالی که در عبادت جز جنبه عدمیت عبد چیز دیگری لحاظ نشده و پس از مقام حضرت معبود، مقامیبالاتر از نبودن در برابر او، وجود ندارد.