فرق است میان شرک و مشارکت. شرک به معنای اینکه احدی مستقل و هم عرض خداوند در آفرینش مؤثر باشد نشدنی است ولیکن خداوند متعال چنانچه موجودی آمادگی پذیرش مسئولیتی در فرایند آفرینش داشته باشد او را در این فرایند مشارکت و یاری خواهد داد. آغاز و مبدا این مشارکت، مشارکت در خلق خود با قبول دعوت خداوند در خلق شدن و پس از آن قبول مشارکت در خلق سایرین نظیر قبول مسئولیت مادر شدن است و این افزایش مراتب تا جایی پیش می رود که همانگونه که در زیارات متعدد چهارده معصوم ع می خوانیم از حضراتشان به عین الحیات تعبیر می شود و این نقطه، نقطه اوج تقرب و یا بعبارتی خداگونه شدن است که برای غیر ممکن است و از نظری فناء فی الله خوانده میشود. در مرتبه فناء فی الله موجود گویی دست و چشم و گوش و زبان خداوند میشود و تا حد ممکن برای غیر، آنی را می کند که خدا می کند.
مهدی عرفانی