از عبارت شریف و نورانی “من عرف نفسه فقد عرف ربه” می توان برداشت نمود که “من عرف نفسه فقد عرف مولاه و امامه” زیرا همانگونه که خوض در درون و تحمید انوار الهی و تنزیه خداوند از ظلمات نفس، راهنمای شناخت خداست، یافتن میل عظیم خداگونه شدن در درون خود و شوق وصل به انسانی که این امر در او محقق شده باشد، راهنمایی برای شناخت امام است. و البته پس از آن بر عهده خداوند است که مصادیق اعلای اینگونه انسان های موفق را بر بنده مشتاق خویش آشکار کند.
مهدی عرفانی