حکمت روز

حیات از ملکوت سرچشمه گرفته، آنگاه وارد عالم ملک شده، آن گاه و پس از معلوم شدن این که آیا موجود، ملکوت و وصل و قرب را دوست دارد یا ملک و هجران و بعد را، به عالم ملکوت باز می گردد: یا به ملکوت محبّت و قرب که همان بهشت است در صورت تثبیت دوستی ملکوت و یا به …

آن کس که بهره ای از حکمت دارد به هیچ کس جز آن که از او حکیم تر است، نیازی ندارد در حالی که همگان به حکیم نیازمندند.  

وجود یعنی درک موجودیت خداوند و ماهیت، یعنی نحوه ی تعامل با خداوند. وجود یعنی خدا هست و ماهیت یعنی مکشوفیت خداوند که به آن ماهیت محبوبه گفته می شود یا محجوبیت خداوند که به آن ماهیت مبغوضه گفته می شود.  

  173- دوستی زندگی، بدون دوستی مرگ، هرگز کامل نخواهد بود، زیرا آن زندگی که با مرگ قابل جمع نیست، تنها زندگی ابدی اخروی است و نه زندگی موقت دنیوی، بنابراین در زندگی موقت، کسی دوستدار زندگی است که عامل انتقال آن به زندگی ابدی که همان مرگ است را نیز دوست داشته باشد.  

  هر چند به لحاظ ظاهر و بر مبنای مشهور، حجیت اعم است از عصمت و به همین دلیل شارع مقدس برای فتوای خطای مجتهد نیز تا قبل از کشف خطا، جعل حجیت فرموده لکن در واقع حجیت و عصمت ملازم یکدیگر و دلیل حجیت، همان عصمت است. زیرا که هر چند خطای در فتوی با عصمت اصلیه ی امام …

اسلام، آیت محکم و ایران، آیت متشابه است. همچنین اسلام یک حقیقت و ایران یک اعتبار است و اگر عطف اعتبار به حقیقت همچون عطف متشابه به محکم، امری محمود و زیباست، عطف حقیقت به اعتبار همچون عطف محکم به متشابه، امری مذموم و زشت است.  

در موضوع خطای حضرت داود علیه السلام هم این خطا را صرفاً تعجیل در امر قضاوت آن هم تنها در ظرف تمثل دانستن، خطا و افراط در تفسیر عصمت است و هم العیاذ بالله نسبت دادن گناهان کبیره ای مانند زنای محصنه و توطئه ی فریب و امر به قتل انسانی بی گناه برای تصاحب همسر او، خلاف و خطا …

زندگی کامل، زندگی فیلسوفانه،عارفانه و فقیهانه است. زندگی فیلسوفانه بدون عرفان و فقه و زندگی عارفانه بدون فلسفه و فقه و زندگی فقیهانه بدون فلسفه و عرفان، هرگز کامل نیست. آری زندگی برای آن که کامل باشد حتماً باید فیلسوفانه، عارفانه و فقیهانه باشد.  

در مورد عصمت انبیاء و اولیاء خداوند، حق این است که باید هم از غلو در تفسیر عصمت که حاصلش افراط در انصراف از ظواهر قرآنی و نفی مطلق خطا از اولیاء و مقّربان است اجتناب نمود و هم از تقصیر در تفسیر آن که نتیجه اش تفریط در جمود بر ظاهر و نسبت دادن گناهان عادی و عامیانه به …

نیل به حکمتی که عین دین و دینی که عین حکمت است جز برای پیامبر و وصی معصوم پیامبر و حکیم کاملی که تابع محض پیامبر و وصی پیامبر باشد میسور نیست.  

نگریستن از منظر عقل به نقل مستلزم تأویل دین به عقل مشوب بشری و ظهور فلسفه ی ناقص و عقلی گری افراطی است و نگریستن از منظر نقل به عقل، مستلزم تأویل عقل به فهم ناقص دینی و پدید آمدن دین ناقص و نقلی گری افراطی است و تنها راه نجات نگریستن توأمان از منظر عقل به نقل و از …

خدای علی علیه السلام همان خدای معاویه علیه اللعنه و الهاویه است و خدای علی علیه السلام همانقدر زیباست که خدای معاویه و لکن تسّری زیبایی خدای معاویه به معاویه همانقدر غلط است که تسّری زشتی معاویه به خدای معاویه.  

آدمیان مکلف به معرفتند لکن نه مستقیم بلکه از طریق اخلاق، زیرا که اخلاق تجّسد معرفت و معرفت تروّح اخلاق است و آنچه در اختیار آدمیان است، جسد است و نه روح.  

آن کس که نه زیبایی فعل خداوند را به فعل یزید تسّری دهد و نه زشتی فعل یزید را به فعل خداوند، چنین کسی شایسته ی عنوان عقیله است همان گونه که حضرت زینب این گونه بود.  

ممشای حق در حکمت و معارف الهی، اخذ به ثقلین است از طریق تعقل درایی و وعایی آن دو و نه تعقل سمعی و روایی. بنابراین دو طرف انحراف عبارتند از: تعقل منفک از مسموع و یا تعقل سمعی مسموع.