بدانکه عبادت، شامل رکوع و سجود و تسلیم و تسبیح و طواف و فناء فی الله، دو عبادت است: نخست، عبادت وجودی که حاصل است و دیگر عبادت شرعی که باید تحصیل شود و مراد از تحصیل عبادت، استشعار به عبادت وجودی و تمنای ارادی و آگاهانه آن است و علامت این استشعار و اراده و آگاهی، اتیان عبادات شرعی از رکوع و سجود و تسلیم و تسبیح و طواف و فناء مقرر در شریعت است که این دسته از عبادات، برگرفته از الگوی عبادات وجودی و موثر در آنها و مکمل آنهاست. بنابراین ثواب موجود در عبادات شرعی تنها از جهت دادن جایزه به کسی که یک امر اعتباری را امتثال کرده نیست بلکه از این جهت است که عابد شرعی، عبادت وجودیش کامل و غیر او دارای عبادت وجودی ناقص است. و عبادت وجودی کامل است که خود عین جزا و پاداش است.