بدانکه سخن نورانی حضرت امام باقر علیه السلام که فرمود: “لو ان رجلا احب رجلا لله لاثابه الله علی حبه ایاه و ان کان المحبوب فی علم الله من اهل النار و لو ان رجلا ابغض رجلا لله لاثابه الله علی بغضه ایاه و ان کان المبغض فی علم الله من اهل الجنه” اصول کافی ح 1881، محمول است بر موردی که حب و بغض لله امری ممکن و اشتباه در تطبیق جایز باشد و آن قطعا منصرف است از موردی که این امکان وجود نداشته و اشتباه در تطبیق جایز نیست مانند اولیایی که ولایتشان بین است همچون امیرالمومنین علی علیه السلام که هرگز نمی توان برای خداوند، بغض به آن حضرت داشت، یا اعدایی که عداوتشان بین است همچون معاویه بن ابی سفیان علیه اللعنه والهاویه که هرگز نمی توان برای خداوند باو محبت داشت.