آن کس که موضع و تکلیف خود را در برابر این ادعا که خداوند و بهشت و دوزخ ابدی وجود دارد و انسان بعد از مرگ ابدا یا در بهشت یا در دوزخ خواهد بود، اثباتا یا نفیا روشن نکرده باشد، بوی اندیشمندی و روشنفکری را استشمام نکرده و مقامش مقام حیوان و سخنش، اصوات گنگی است که از حیوانات شنیده می شود و اینکه گفته شد “نفیا” از اینروست که آن کس که اندیشمندانه و محققانه در صدد نفی این ادعا باشد، بی ذره ای تردید سر از اثبات آن بیرون خواهد آورد.