تا وقتی کسی خودش نگفته است در سخن من خطا راه ندارد، می توان و بلکه باید سخن او را مورد نقد و بررسی و نقض و ابرام قرار داد و اما چنانچه این سخن را گفت، امرش از دو حال خارج نیست: او یا راست می گوید همچون معصومان علیهم السلام و تابعان محض آنان که در این صورت نقد و نقض سخن چنین کسی، مانند نقد و نقض متن کلام الله، مطلقا جایز نیست و یا به دروغ مدعی مقام عصمت و تایید و تسدید الهی است که در این صورت، چنین شخصی، سخنش فاقد شایستگی نقد و بررسی علمی و برهانی است و باید از شخص او و سخنش اظهار نفرت و برائت نمود.