سر جمع میان دعا و تلاش برای تغییر وضعیت از بیماری به سلامتی و از فقر به غنا و از موت به حیات و رضایت مطلق از خداوند که مستلزم رضایت علی السواء نسبت به هر دو وضعیت است، این است که انسان مکلف است معتقد باشد که مطلوب اصلی او که همان سعادت ابد است در اوضاعی مانند سلامتی و غنا و حیات بیشتر حاصل می شود تا در اوضاعی مانند بیماری و فقر و مرگ لکن از آنجا که در این مورد یقین ندارد و نمی تواند داشته باشد، نتیجه را دائما موکول به نظر و تقدیر خداوند می کند و در حالیکه برای تغییر وضعیتش از بیماری و فقر و مرگ به سلامتی و غنا و حیات دعا و تلاش می کند لکن نسبت به بیماری همانقدر احساس رضایت می کند که نسبت به سلامتی و نسبت به فقر همانقدر راضی است که نسبت به غنا و نسبت به مرگ همانقدر خشنود است که نسبت به حیات.