داشتن زندگی خوش ابدی مستلزم آدابی است که انسان می بایست پیش از ورود به بهشت بدانها آراسته شود. دلیل وجودی شریعت و ابتلائات و عوالم قبل از آخرت اینست که انسان مودب به این آداب شود و آنگاه زندگی خوش ابدی با درجاتش، در انتظار کسانی است که تربیت الهی را با درجاتش به پایان برده باشند.
نکته ای قابل ذکر در این خصوص اینست که عظمت و دهشت های مواقیتی چون مرگ، برزخ و قیامت حاکی از عظمت لجاجت عموم انسان ها در برابر تربیت الهی است که چنین موارد و ویژگی هایی را برای تربیت او لازم نموده است و چه بسا چنانچه روحیه پذیرش انسان بیش از آنچه هست می بود، طی این مسیر برای او هموارتر برنامه ریزی می شد.
مهدی عرفانی