در خصوص ارتباط بین فقه، حکمت و عرفان می توان گفت در قوس صعود معارف الهی، فقه آداب حضور در محضر خداوند است و رعایت این ادب منجر به فهم دلایل مقررات تشریعی و تکوینی الهی که همان حکمت است خواهد شد و در نهایت غور در حکمت منجر به دقیقترین شناخت ممکن از خداوند که همان عرفان است می شود. لذا در این قوس فقاهت منجر به حکمت و حکمت منجر به عرفان می شود.
از سویی در قوس نزول معارف الهی، خداوند متعال ذات جمیل خود را آنگونه که قابل فهم برای غیر باشد معرفی و وصف می کند و برای شناخت بیشتر بندگان از خویش، متناسب با این اوصاف قوانین تکوینی و تشریعی اعمال و تشریح می فرماید و در این راستا بنده مومن ملزم به پذیرش، کنکاش و رعایت قوانین الهی است. لذا در قوس نزول، عرفان بستر حکمت و حکمت بستر فقاهت است.
مهدی عرفانی