آفرینش، عبارت است از تنزل بدون تجافی از مقام بساطت و محوضت به مقام ترکیب و ثنویت. یعنی که اگر آفریدگار در مقام ذات، وجود محض و علم محض و نور محض و خیر محض است، آنچه آفریده شده، ترکیبی است از وجود و عدم، علم و جهل، نور و ظلمت و خیر و شر. بنابراین در توجیه وجود شر و نقص و عدم و منفی در عالم، کافی نیست به دلیل صحیح و بسیار مهم ضرورت آزادی اختیار و انتخاب آفریدگان میان دو حیث متضاد استناد نمود بلکه علاوه بر آن و قبل از آن باید به موضوع ضرورت عقلی وجود دوگانگی در عالم مادون ذات که عالم یگانگی و یکتایی محض است، استناد نمود.