این گونه نیست که خداوند اولا به زید بفرماید “نماز بخوان و شراب ننوش” و به بکر بفرماید “نماز نخوان و شراب بنوش” بلکه خداوند اولا به زید و بکر می فرماید “هر دو نماز بخوانید و شراب ننوشید” که حکایتگر “عزم” خداوند بر نجات زید و بکر است. حال چنانچه در این میان زید این فرمان را بپذیرد و بکر آن را رد نماید، در این صورت خداوند با امر وجودی و کن فیکونی خود که حکایتگر “جزم” بر نجات زید است به او می فرماید “نماز بخوان و شراب ننوش” که بی درنگ منجر به نماز خواندن و شراب ننوشیدن زید می شود و به بکر در صورتی که اصرار بر مخالفت داشته باشد با اراده غضبیه خود که حکایتگر “عزم” بر هلاکت بکر است می فرماید “نماز نخوان و شراب بنوش” و چنانچه بکر بر مخالفت خود همچنان اصرار ورزد، امر وجودی و کن فیکونی خداوند که حکایتگر “جزم” بر هلاکت بکر است صادر می شود که “نماز نخوان و شراب بنوش” که بی درنگ منجر می شود به نماز نخواندن و شراب نوشیدن و هلاکت بکر.