آدمی دارای دو قول است: نخست، قولی با زبان و دیگر قولی با عمل که این دو قول می توانند با هم منطبق یا مخالف باشند. برای اینکه آشکار شود کسی به چیزی معتقد است یا معتقد نیست باید به هر دو قول او نظر کرد، زیرا چه بسا شخصی با قول زبانی می گوید به چیزی معتقد است یا نیست لکن با عمل و قول عملی عکس آنرا می گوید. مثلا چه بسا شخص با قول زبانی می گوید به خداوند معتقد است لکن با قول عملی می گوید معتقد نیست یا بالعکس با قول زبانی می گوید به خداوند معتقد نیست لکن با قول عملی می گوید معتقد است. بنابراین در امر اعتقاد یا عدم اعتقاد، ملاک هر دو قول است.