اگر قرار باشد هستی حادث، شاهد هستی قدیم باشد، این هستی باید بر نیستی ذاتی خود در جنب هستی قدیم، واقف شود و بصورت ارادی، خواهان نیستی خود باشد، زیرا بجز ذات اقدس احدیت که خود شاهد خود است، هیچ هستی ای نمی تواند شاهد هستی دیگر باشد بلکه این نیستی است که می تواند شاهد هستی باشد. هستی حادث بمیزان نیستی اش، هستی قدیم را بازتاب می دهد و بمیزان هستی اش، آنرا مخفی می سازد.