مرحوم شیخ صدوق در مورد کسانی که منکر سهو النبی ص هستند می فرماید: “ان الغلاه و المفوضه لعنهم الله ینکرون سهو النبی و یقولون لو جاز ان یسهو فی الصلاه جاز ان یسهو فی التبلیغ” و مرحوم شیخ مفید در رساله منسوب به ایشان در مورد کسانی که معتقد به سهو النبی ص هستند می فرماید: “و ان شیعیا یعتمد علی هذا الحدیث فی الحکم علی النبی ص بالغلط والنقص و ارتفاع العصمه عنه من العباد لناقص العقل، ضعیف الرای، قریب الی ذوی الآفات المسقطه عنهم التکلیف”
می گویم: حق این است که هر دو شیخ جلیل القدر که رحمت و رضوان خداوند بر آنان باد در این مورد دچار نوعی زیاده روی و افراط شده اند زیرا که در واقع نه منکر سهو النبی از علمای شیعه، غالی و اهل تفویض است آن گونه که مرحوم شیخ صدوق فرمود و نه قائل به سهو النبی از علمای شیعه، ناقص العقل و ضعیف الرای و آفت زده آن گونه که مرحوم شیخ مفید فرمود. نه اعتقاد به سهو النبی بویژه آنگاه که این سهو به اسهاء الهی برای حکمتی و مصلحتی تاویل شود، تقصیر و موجب خدشه در عصمت کبرای پیامبر اکرم ص است و نه انکار چنین سهوی و تسری دادن مقام عصمت به امور عادی، غلو و تفویض است پس در این مطلب تامل نما.