شریعت و عالم تشریع، عالم قرارداد و اعتبار است کما اینکه هستی حادث و تکوین موجود مادون ذات قدیم ازلی نیز عالم قرارداد و اعتبار است. قرارداد وجودی به این معناست که به آن کس که نیست و به حقیقت ممتنع است که باشد، بگویند: باش. و قرارداد شرعی به این معناست که وجود قدیم سبحانه و تعالی که به حقیقت قدرت محض و غنای محض است، از موجود اعتباری و قراردادی یاری بخواهد و استنصار و استقراض نماید.