در حکمت، وجود، مجعول اولی و بالذات و ماهیت، مجعول ثانوی و بالعرض است با این حال این سخن ربطی به اصاله الوجود اصطلاحی که وجود را حقیقی و ماهیت را اعتباری می داند ندارد زیرا با توجه به دو نوع بودن ماهیت بعنوان ماهیت محبوبه که همان صورت ولایت است و ماهیت مبغوضه که همان صورت عداوت است، قاعده حکیمانه فوق تنها در مورد ماهیت مبغوضه و صورت عداوت مصداق دارد وگرنه در مورد ماهیت محبوبه و صورت ولایت، میتوان ماهیت را مجعول اولی و بالاصاله و وجود را مجعول ثانوی و تبعی دانست.