آن کس که پس از وقوع انقلاب اسلامی و تشکیل حکومت دینی در ایران، فواره فساد و دنیا خواهی را که بلند شده می بیند لکن از دیدن فواره صلاح و خداخواهی که آن نیز بلند و بلکه بلندتر از فواره اول است غافل است، نمی تواند تحلیل صحیحی از صحنه موجود داشته باشد و نمی تواند در فرایند کاهش فساد و افزایش صلاح شرکت داشته باشد کما اینکه آن کس که جریان صلاح و معنویت را می بیند و از دیدن جریان دیگر غافل است، این گونه است و تنها کسی می تواند نقش آفرین صحنه کاهش فساد و افزایش صلاح باشد که با دوچشم هر دو جریان و هر دو فواره را مشاهده نماید و باور داشته باشد جریان صلاح حادث شده، جوهری و ذاتی و آینده دار و جریان فساد پدید آمده عرضی و عارضی و بدون آینده است.