آدمی و هر موجود دیگر دارای دو طبیعت است: طبیعت اولیه که به آن فطرت گفته می شود و اثر مستقیم فعل خداوند و صنع خداوند و با ماهیت استقرار موقت در بهشت است و دیگر طبیعت ثانویه که اثر مستقیم فعل انسان و صنع انسان است و می تواند مطابق طبیعت اولیه و به معنای تثبیت استقرار در بهشت و یا مخالف آن و به معنای خروج همیشگی از بهشت باشد. و تمام محتوای شریعت و هدایت تشریعی خداوند، دعوت الهی به منطبق ساختن طبیعت دوم با طبیعت اول و تثبیت استقرار در بهشت است.