معنای ولایت این است که صاحب دین همانگونه که حین تنزیل دین، متولی آن است، حین تاویل دین که همان مقام تفسیر و اجرای دین در طی زمان است نیز خود او متولی دین است در حالیکه جریان مخالف ولایت می گوید این تولیت اختصاص به عصر تنزیل دارد و عصر تاویل را شامل نمی شود یعنی که در عصر تاویل که همان عصر پس از نزول وحی است، دین بدون متولی است یا متولی آن خود انسانها هستند که با عقول و اهواء و آرائشان دین را تفسیر و اجرا می کنند. سخن این است که وقتی کلام خداوند به این جهان می آید یا خداوند خود از طریق اولیاء خاصش همچون ائمه اطهار ع باید کلام خود را تفسیر و اجرا کند یا شیطان از طریق دوستان خود بگوید مراد خداوند از دین و کلامش چه بود و چه نبود.