نماز، آئینه طراز کننده انسان است که به او می گوید عیب کارش در کجاست. حال در دیالکتیک میان انسان و نماز، یا انسان سخن آئینه را گوش می کند و با کم کردن معایبش رفته رفته طراز و طرازتر می شود یا با ایستادگی بر معایب و نفرت از دیدن چهره معیوب خود در آئینه، آئینه را کنار می گذارد و نماز را ترک می کند.