انسان در احسن التقویم فطرت که در آنجا هیچ چیز پیدا نبود جز خداوند خلق شد، آنگاه به اسفل السافلین طبیعت که در آن هر چیز پیداست جز خداوند، باز گردانده شد تا معلوم شود لیاقت او درنگ ابدی در اعلی علیین است که همان باطن فطرت است یا لیاقت او درنگ ابدی در سجین است که همان باطن طبیعت است.