نسبت شرع و عقل که اولی مکشوف است و دومی کاشف به این صورت است که شرع، وجودا مقدم بر عقل و انکشافا موخر از آن است یعنی در مقام وجود و ثبوت، اول شرع است سپس عقل و در مقام کشف و اثبات، اول عقل است سپس شرع، از اینرو هر دستور شرعی، مسبوق بر دو حکم عقلی است. نخست اینکه: این دستور از شرع است و دیگر اینکه: آنچه از شرع است باید امتثال شود و نتیجه اینکه: این دستور باید امتثال شود.