بدانکه معطی و مانع کسی جز خداوند نیست جز آنکه عطاء و منع خداوند که آنرا به دست این و آن اجرا می فرماید گاهی از روی لطف و فضل است و گاهی از روی قهر و عدل. پس «طوبی» برای آن کس که فاعلا و قابلا، مجرای عطا و منع لطفی خداوند واقع میشود و «ویل» برای آن کس که باز هم فاعلا و قابلا، مجرای عطا و منع قهری و عدلی خداوند قرار می گیرد.