مراد از مقرون بودن علم به عمل در کلام نورانی امیرالمؤمنین علی علیه السلام و اینکه علم به عمل دعوت می کند و چنانچه اجابت شود می ماند ودر غیر این صورت از میان میرود این است که نخست و از راه دور، چیزی برای انسان معلوم میشود آنگاه همین علم او را دعوت می کند که به معلوم نزدیکتر شود و به سوی آن حرکت کند، حال چنانچه شخص، دعوت علم را اجابت کرد و به سوی معلوم حرکت نمود که مراد از عمل نیز همین است، علم می ماند و شدیدتر میشود یعنی معلوم، معلومتر می گردد و در غیر این صورت که حالت دور شدن از معلوم است، آنچه اولا معلوم بود، ثانیا مشکوک و سپس مجهول میشود.