در جریان تحقیق و اندیشه ورزی در مورد تشیع، آنچه موجب حیرت و تعجب محقق و اندیشمندی چون مرحوم هانری کربن شده، این است که چگونه در حالی که تشیع نسبت به تصوف، بسیار معنوی تر و عرفانی تر است، در عین حال برخلاف تصوف، پدیده ای سیاسی و اجتماعی نیز هست. مرحوم کربن گوئی از این نکته غافل بوده که علت معنوی تر و عرفانی تر بودن تشیع نسبت به تصوف دقیقا” همین بوده است.