خداوند ابتدائا”، معرفت، یقین و علم را به مخلوق عنایت می فرماید آنگاه تشدید و یا تضعیف آن ها را از طریق عمل و اقدام که همان حرکت به سوی معروف، متیقن و معلوم است به مخلوق واگذار می فرماید. در صورت عمل و اقدام؛ معرفت، یقین و علم، بیشتر و بیشتر و در صورت عدم آن، کمتر و کمتر می شود. کما قال امیرالمؤمنین علی(ع): لاتجعلوا علمکم جهلا” و یقینکم شکا” اذا علمتم فاعملوا و اذا تیقنتم فاقدموا.