اطلاق لفظ وجود بر خداوند و خلق نه از باب اشتراک لفظی است و نه اشتراک معنوی و نه از باب حقیقت و مجاز بلکه از باب الحقیقه بعد الحقیقه است یعنی که لفظ وجود بر عنوان خداوند وضع شده که به آن وجود حق گفته می شود آن گاه بر فعل خداوند و اثر فعل که به آن ها وجود مطلق و وجود مقّید گفته می شود، واقع شده است.