دین و دنیا را هرکدام بهائی است که بدون پرداخت آن بها به دست نمی آید و نکته جالب آن است که بهای هریک از دین و دنیا آن دیگری است و مراد از بها بودن دنیا برای دین که امری مطلوب است مصبوغ شدن دنیاست به صبغه ی دین و مراد از بها بودن دین برای دنیا که امری نامطلوب است مصبوغ شدن دین است به صبغه ی دنیا.
لینک صوتی: شرح حکمت روز (36)