وقتی میان دو فرد رابطه حق و وظیفه متقابل وجود داشته باشد، چنانچه پرسش شود که حق کدامیک مقدم و کدامیک موخر است، پاسخ این است که آن کس که در وجود یا علم یا قدرت یا قرب به خداوند یا هر امر وجودی دیگر، مقدم است، حقش نسبت به دیگری، موخر است.
2- تسبیح و تنزیه خداوند آن نیست که خداوند را از شر و زشتی و بدی ای که وجود ندارد تنزیه کنی یا برای شر و زشتی و بدی به خدای دیگری در جنب ذات اقدس احدیت قائل شوی بلکه آن است که او را تبارک و تعالی از شر و زشتی و بدی ای که وجود دارد و مخلوق و مجعول خود اوست ، پاک و منزه بدانی. و این امر را نمی تواند بفهمد مگر فطرتی بسیار بسیار ساده یا عقلی بسیار بسیار عمیق.