در بحث از معلومیت و مجهولیت خداوند برای ما سوای خداوند قبلا سخن این گونه بود که خداوند از حیثی مثلا حیث وجه و جلوه، معلوم و از حیثی دیگر مثلا حیث کنه و ذات، مجهول است تا اینکه یکی از اعاظم حکمای شیعه در قرن سیزدهم هجری با استفاده از فرمایش حضرت امام علی علیه السلام که فرمود تجلی لها بها و بها امتنع منها، بیان داشت که خداوند از همان حیثی که معلوم است از همان حیث مجهول است یعنی جلوه، هم ظاهر کننده ذات است هم پوشاننده آن که این امر به ماهیت دیالکتیک هستی حادث اشاره دارد.