مغضوبیت و ضلالت از جمله مفاهیمی هستند که وقتی جداگانه استعمال شوند به یک معنی و بعضا به معنای اعم بودن ضلالت نسبت به مغضوبیت خواهد بود بر این مبنا هر مغضوبی ضال و هر ضالی مغضوب و در موارد دیگر هر مغضوبی ضال و برخی از ضال ها مغضوب شمرده می شوند و اما وقتی با هم استعمال شوند مانند آنچه در سوره مبارکه حمد با عنوان غیر المغضوب علیهم و لا الضالین، در بیان الهی وارد شده، در این صورت این دو کلمه دارای دو معنای متفاوت است و طائفه مغضوبین با طائفه ضالین متفاوت خواهند بود و تفاوت این دو طایفه را بانو مجتهده عارفه امین رحمت الله علیها به دنبال تطبیق مغضوبین با طایفه یهود و ضالین با طایفه نصاری بر مبنای اخبار وارده، چنین می فرماید: ” و شاید سرش این باشد که اهل دیانات که به گمان خود سلوک الی الله می نمایند و غرض آنها قرب به حق و نزدیکی به رحمت وی است یکی از سه قسم خارج نیستند: یا در قوس صعود حرکت می نمایند و منتهای سیر آنها جوار رب العالمین است یا حرکت قهقرایی می نمایند و هر چه بر شدت حرکت خود بیافزایند بعد آنها زیادتر می گردد یا بیراهه حرکت می نمایند و طریق اول طریق اسلام است که فرمود: و ان اعبدونی هذا صراط مستقیم و طریق دوم طریق یهودیانست که به غضب حق تعالی که منبعث از بعد وی است نزدیک می گردند و طریق سوم طریق عیسویانست که از حق گمراهند ” تفسیر مخزن العرفان ج 1 ص 60 و 61