رابطه انسان و مرگ به این صورت است که یکی از ایندو بالضروره و لامحاله باید به دیگری بیاندیشد و به محض آنکه یکی از ایندو به دیگری اندیشید، اندیشه آن دیگری در مورد این یکی متوقف می شود. و سر مطلب آن است که مرگ دارای ماهیتی خود نفی کننده است و به محض وقوع یا اثبات، نفی می شود و در صورت نفی و انکار که همان نسیان نسبت به مرگ است، اثبات می شود. پس در این سخن تامل نما که گنجی از حکمت در آن نهفته است.