وقتی گفته می شود شریعت محتوایش دعوت و توصیه است، مراد امر استحبابی در برابر امر الزامی نیست بلکه مراد این است که شارع، مکلف را که میان انتخاب بهشت یا دوزخ مختار و آزاد است توصیه به انتخاب بهشت و اجتناب از دوزخ می کند و از آنجا که این امر مستلزم احکام الزامی و غیر الزامی است، مراد این است که شارع مکلف را نسبت به التزام به الزامیات و غیر الزامیات شریعت، توصیه می نماید.