بر خلاف مشهور، آدمی دارای دو عقل نیست که با یکی می فهمد و با دیگری عمل می کند که به اولی عقل نظری و به دومی عقل عملی گفته شود بلکه او تنها دارای یک عقل است که با آن می بیند و می فهمد نهایت آنکه عقل دارای اراده و اختیار است که با رفتن به سوی حقیقت، این فهم را افزایش دهد یا با گریز از آن، فهم را کاهش دهد. تمام اعمال نیک، همان رفتن عقل به سوی حقیقت و تمام اعمال بد همان گریز عقل از حقیقت است.