حکمت روز

مراد از استحقاق که لازمه تکلیف است، رفتن به سوی حق و اخذ آن است نه ایجاد آن. بر این مبنا، عمل صالح موجد بهشت و اشیاء بهشتی نیست بلکه رفتن به سوی آن و موجد نسبت میان شخص و آن اشیاء است و روایاتی که دلالت دارد عبادات انسان، موجد اشیاء اخروی است، محمول بر این معناست.

برای هر انسان، بلکه هر موجود که آفریده شده از آنجا که وارد بر خداوند است و تکریم وارد که همان میهمان است بر میزبان واجب است، به عنوان حق، قصری در بهشت قرار داده شده و تکلیف، فرآیند استحقاق و رفتن به سوی حق و گرفتن آن است و آن کس که از انجام تکلیف خودداری می‌کند، معنایش این …

آدمی ‌تا ایمانش کامل نشود وارد بهشت و تا کفرش کامل نشود وارد دوزخ نخواهد شد. حال چنانچه در دنیا ایمان و کفرش کامل شد، در دنیا وارد بهشت یا دوزخ می‌شود و چنانچه در برزخ ایمان و کفرش کامل شد، در برزخ وارد بهشت یا دوزخ می‌شود و چنانچه در قیامت ایمان و کفرش کامل شد، در قیامت وارد …

رفض و رافضی دارای دو معنای محمود و مذموم است. رفض محمود آن جاست که شخص پس از تجلی دین حق، هارون وار، از پرستش عِجل سامری خودداری کند و رفض مذموم آن جاست که شخص پس از این تجلی، از پذیرش وصی و خلیفه برحق پیامبر، ابا کند و ولایت او را رد نماید.

آدمی‌تا از «شعشعه‌ی پرتو ذات » خداوند بیخود نشود و از «جام تجلی صفات» خداوند، باده ننوشد، پا به عرصه آدمیت حقیقی ننهاده بلکه حیوانی است به صورت آدم – در صورت عدم عناد با آدم حقیقی – و یا شیطانی است به صورت آدم در صورت عناد با آدم حقیقی.

اسلام را طلوعی است و غروبی و طلوع مجددی بدون غروب. مطلع و مشرق اولیه اسلام، بعثت نبی مکرم(ص) و مغرب آن، روز عاشورا و مشرق مجدد بدون مغرب اسلام نیز همان روز عاشورا است. آری در روز عاشورا، آفتاب اسلام غروب می‌کند و آنی نمی‌گذرد که این آفتاب بار دیگر و با مبدئیت همین روز و این بار بدون …

ماجرای رافضی گری به این صورت است که نخست کسانی با رفض اتصال میان ثقلین دین و قبول ادعائی یکی و رد دیگری، اولا” نسبت به ثقل اصغر دین رافضی شدند و ثانیا” به دلیل اتصال و تلازم ثقلین، نسبت به ثقل اکبر دچار رفض شدند و ثالثا” با فرافکنی، پیروان ثقل اصغر واکبردین را رافضی نامیدند.

سخن این است که اگر «لاتدرکه الابصار» حق و صحیح است، همچنین «لاتدرک غیره الابصار» نیز حق و صحیح است زیرا که در موطنی چشم هرچیز را می‌بیند الّا او و در موطنی دیگر هیچ چیز را نمی‌بیند الّا او. پس در این حکمت تأمل نما

تعریف مؤمن و کافر به این که مؤمن آرمان گرا و کافر واقعیت گراست، تعریفی بی اساس است زیرا هم بهشت که مطلوب مؤمن است واقعیت است و هم جهنم که مطلوب کافر است. نهایت آن که مؤمن، خواهان واقعیت متعالی یعنی بهشت و کافر، خواهان واقعیت متسافل یعنی جهنم است.

جهنم تاکنون دو فریاد داشته است. نخست: فریاد اندوه یا همان زفره، هنگام خارج شدن روح مقدس حضرت اباعبدالله الحسین(ع) از جسم مطهر آن حضرت کما قال الصادق ع: «ولقد خرجت نفسه علی السلام فزفرت جهنمُ زفرة کادت الارض تنشقُ لِزفرتها» و دیگر فریاد شوق یا همان شهقه، هنگام خارج شدن روح پلید قاتلان آن حضرت از جسم نجسشان کما …

در آیه شریفه «و من قتل مظلوما” فقد جعلنا لولیه سلطانا فلا یسرف فی القتل انه کان منصورا»، عبارت «فلا یسرف» هم انشاء است هم اخبار. انشاء است آن جا که مقتول مظلوم، انسانی عادی بوده که این آیه ولی دم او را از اسراف در قصاص قاتل نهی می‌فرماید و اخبار است آن جا که مقتول مظلوم، حضرت امام …

در ماجرای شهادت حضرت حسین(ع)، اگر زیبایی فعل خداوند را به فعل یزید و زشتی فعل یزید را به خداوند تسری ندهی و واقعه را در آن واحد، آنجا که منسوب به خداوند و اولیا ء خداست به غایت زیبا و آنجا که منسوب به شیطان و اولیاء شیطان است به غایت زشت ببینی، به عقل عقیله کربلا نزدیک شده …

پس از ختم نزول قرآن کریم، دو وحی در میان آدمیان تداوم می‌یابد، نخست: وحی آسمانی برای فهم و تفسیر قرآن آن گونه که مطلوب خداوند است و دیگر: وحی شیطانی برای تحریف قرآن از مواضعش، آن گونه که مطلوب طواغیت و شیاطین است.

تفاوت مکتب غدیر و سقیفه در این است که مکتب غدیر می‌گوید: باران وحی پس از قطع شدن و جریان یافتن در زمین، می‌تواند به همان زلالی مرحله بارش باشد، زیرا که با ختم بارش قرآن، بارش فهم آن که از جنس آسمان است آغاز می‌شود و این یعنی آسمانی شدن زمین که مطلوب خداوند و اولیاء خداست در حالی …

مَثل اعلای «آن کس که مظلومانه کشته شد» حضرت حسین(ع) و مَثل اعلای ولی مقتول که خداوند برای او جعل سلطنت فرموده، انسان کامل و معصوم و پس از آن هر انسانی است که در او حصه‌ی انسانیت بر حصه‌ی حیوانیت و شیطنت غلبه دارد.