حکمت روز

ورود به جنت که همان محضر پروردگار و ضیافت الله است، حق انسان است لکن نه لابشرط بل به شرط انجام تکلیف زیرا که تکلیف برای ایجاد استحقاق و استحقاق برای رسیدن به حق است و این تکلیف در واقع همان رفتن به سوی بهشت و عبور از مکاره پیرامون آن است، پس رسیدن به بهشت هم حق انسان است …

در عصر ما که بی تردید عصری آخرالزمانی است، هرچند به یک اعتبار برخی دین داری های سابق، دیگر دیده نمی شود لکن در عین حال به اعتباری دیگر، در این عصر، دین داری هایی پدید آمده که هرگز در ادوار گذشته سابقه نداشته است.  

این سخن یکی از فلاسفه ی جدید غربی در موضوع  پدیده و ظهور یک چیز که آن هم نشان دادن آن چیز است و هم نشان ندادن آن، سخنی بلند و حکیمانه  و به صورت نا خودآگاه برگرفته از فرمایش نورانی حضرت علی علیه السلام در مورد تجلی خداوند بر خلق است که فرمود (تجلی لها بها و بها امتنع …

انسان کامل و حجت دانستن ائمه معصومین علیهم السلام هر چند سخن حقی است لکن سخن تمامی نیست و سخن تمام هنگامی است که علاوه بر آن، شیعیان و تابعان کبار آن حضرات نیز انسان کامل و حجت دانسته شوند.  

نماز خواندن و سجده در پیشگاه خداوند، بزرگترین احترامی است که انسان می تواند برای خود قائل شود زیرا که محتوای نماز این است که من، کسی را که از او نشأت گرفته ام، مستحق ستایش و پرستش می دانم یعنی در من چیزی است که وقتی به آن می نگرم، جز سجده به منشأ و سرچشمه آن، کار دیگری …

وقتی می گوئیم هستی، جشن است از این روست که هستی، حضور خداوند و نمایش خداوند است و این حضور و نمایش همان حال، همان دم، همان هدیه و عطیه و این ها همه همان جشن و سرور است.  

شیعیان، فیلسوف ترین و عارف ترین انسان های روی زمین اند زیرا که آنان در آن واحد هم اهل گریه اند و هم اهل خنده، آنان بر وضعیتی که (حاصل دست انسان) است گریه می کنند و در همان حال نسبت به وضعیتی که (حاصل دست خداوند) است، شادمان و شاکرند.  

لحظه ی ورود به بهشت، لحظه ای است که حصه ی دوزخ در وجود شخص در فرآیند کاهش ارادی به نقطه ای بی حکم و بی اثر رسیده و لحظه ی ورود به دوزخ، لحظه ای است که حصه ی بهشت در وجود شخص در جریان کاهش ارادی به این نقطه رسیده باشد.  

خداوند تبارک و تعالی، بهشت را اولا” و بالاصاله و دوزخ را ثانیا” و بالعرض آفرید آنگاه حصه ای از هرکدام را در مخلوق قرار داد و مخلوق را دعوت به بهشت و اجتناب از دوزخ فرمود و مراد از این دعوت، افزودن ارادی حصه ی بهشت و کاستن ارادی حصه ی دوزخ در وجود مخلوق است.  

دل، مقر و مشعر  رؤیت است و این رؤیت می تواند درست و منطبق با واقع باشد همچون رؤیت پیامبر اکرم (ص) که فرمود: (ماکذب الفؤاد ما رأی) و می تواند نادرست و غیر منطبق باشد همچون کشف و رؤیت برخی عارفان منحرف.  

ایستادگی عقل بر رأی خود در برابر رأی متفاوت وحی، هم خوب است و هم بد، خوب است تا آن جا که رأی وحی به حد ضرورت و قطع نرسیده و بد است آن جا که به این حد رسیده باشد.  

حق تعالی، ذاتی است به شدت معلوم و خلق ذاتی است به شدت مجهول و اگر حق در عین معلومیت مجهول است، بازگشت این مجهولیت  به مجهولیت خلق است، بنابراین حق فی نفسه و لنفسه معلوم و برای خلق، معلوم و مجهول است به گونه ای که برای خلق، معلومی جز حق و مجهولی جز حق وجود ندارد.  

نکته ی لطیف و شورانگیز این است که از درون دل جمله هایی مانند (خدا هست) یا (بهشت هست) یا (جهنم هست) جمله هایی مانند (خدا را باید عبادت کرد) و ( به سوی بهشت باید رفت) و ( از جهنم باید فرار کرد) بیرون می آید یعنی برای رسیدن به ضرورت عبادت خداوند یا رفتن سوی بهشت و فرار …

سخن، حکمت، شعر و هنر یا از علیین بر قلب انسان نازل می شود، اگر سعید و بهشتی باشد یا از سجین بر نفس انسان صعود می کند، اگر شقی و دوزخی باشد، بنابراین هر سخن، حکمت، شعر و هنری یا نازله ی علیینی و عرشی است و یا صاعده ی سجینی و فرشی.  

اصول نعمت ها و تکلیف ها، سه نعمت و سه تکلیف است، نخست، نعمت وجود، سپس نعمت دین حق و آنگاه نعمت حاکمیت دین، و تکلیف های سه گانه عبارتند از: نخست، تکلیف نعمت دانستن وجود، سپس تکلیف تمیز دین حق و نعمت دانستن آن، و آنگاه تکلیف تحصیل حاکمیت دین و در صورت حصول، تکلیف حفظ آن.