حکمت روز

مفهوم ذاتی وجود، بودن شیء است برای غیر خود و مفهوم ذاتی ماهیت، بودن شیء است برای خود و بودن شی برای غیر یا همان حیث وجود به لحاظ ظاهر حیث فقر و در واقع حیث استغنا و بودن شی برای خود یا همان حیث ماهیت، به لحاظ ظاهر حیث استغنا و در واقع حیث فقر موجود است.  

اصلی ترین حقی را که مخلوق باید از خالق خود مطالبه نماید، حق عبادت خالق است زیرا که عبادت همانگونه که حق خالق بر مخلوق است همچنین حق مخلوق بر خالق نیز هست.  

محفوف بودن بهشت به مکروهات و محفوف بودن جهنم به شهوات که نص صریح روایت است، مغایرت ندارد با میسر سازی رفتن به بهشت و دشوار سازی رفتن به دوزخ از جانب خداوند که صریح حکم عقل است و وجه جمع این است که طاعت، علی رغم ظاهر دشوارش، امری میسر و معصیت، علی رغم ظاهر آسانش، امری معسّر است …

خداوند، امر به رفتن به بهشت فرمود و این رفتن را میسر ساخت مگر آنکه کسی علیرغم میسر بودن نخواهد به بهشت برود، همچنین نهی از رفتن به دوزخ فرمود و این رفتن را دشوار ساخت مگر آنکه کسی علی رغم این دشواری، رفتن به دوزخ را بخواهد.  

در مورد طاعت، علاوه بر امر شرعی به آن، امر تکوینی به تحقق آن نیز صادر می شود مگر آنکه مکلف از روی علم و عمد بر ترک امر شرعی اصرار داشته باشد که در این صورت امر شرعی مبدل به نهی تکوینی می شود، همچنین در مورد معصیت، علاوه بر نهی شرعی از آن، نهی تکوینی از تحقق آن …

طاعت و معصیت هر دو فرآیند تبدیل امر و نهی شرعی خداوند به امر و نهی تکوینی اوست سبحانه و تعالی با این تفاوت که طاعت، فرآیند تبدیل امر شرعی به امر تکوینی، و نهی شرعی به نهی تکوینی است و معصیت، فرآیند تبدیل امر شرعی به نهی تکوینی و نهی شرعی به امر تکوینی است.  

جهان یک دهکده است و هر دهکده نیازمند یک کدخداست و از آنجا که در این دهکده ی کوچک، معبدی به نام کعبه، معبدی به نام کربلا و معبدی به نام قدس وجود دارد و کدخدای دهکده حتماً باید متولی معابد آن دهکده باشد و از آنجا که آمریکا از جنس و سنخ کعبه و کربلا و قدس نیست بنابراین …

اگر سنت، ما سنه الله و رسوله است، آنچه پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) اتفاق افتاد، عین بدعت بود زیرا که مرکز، کانون، اوج و قله سنت، همان ولایت و خلافت امیرالمؤمنین علی علیه السلام بود.  

رجوع به سنت سلف صالح بدون رجوع به خلف صالح و اخذ معالم دین از او امری محال است از اینرو سلفی گری زمان که با انکار امام زمان عج، می خواهد به سنت پیامبر اکرم (ص) باز گردد چیزی جز  یک بدعت مضاعف نیست.  

سلفی گری جهادی و تکفیری عصر ما، بدعتی است مضاعف زیرا که آن تفسیری است من عندی و بدعت آمیز از سیره ای که خود نسبت به سنت پیامبر اکرم (ص) یک بدعت آشکار بود.  

آن کس که می گوید: «ما فی الوجود الا الله» آنگاه در کنار ولی بر حق خداوند، ولی دیگری برای خود قرار می دهد، به او گفته می شود: خداوند می داند که در دار وجود جز او کسی نیست لکن خداوند شهادت می دهد که گوینده آن سخن دروغ می گوید.  

خدایی که ذاتش زیباست، فعلش نیز زیباست و به تعبیر عامیانه: اونی که قشنگه کاراشم قشنگه.  

سنت، به معنای دین خالص و ناب که در آن متن و فهم متن یا لفظ و استنباط یا تنزیل و تأویل هر دو خدایی و غیرنفسانی است، پدیده ایست مقدم بر مدرنیته و مؤخر از آن، زیرا که فرهنگ بشری با دین خالص آغاز می شود و آنگاه در یک سیر نزولی اولا” به مدرنیته قدیم شرقی که نوعی …

انسانی که از مدرنیته به سنت آمده در صورتی همچنان مدرن شمرده می شود که در ایمان و عمل به دقایق سنت حتی یک دقیقه را فرو نگذارد، زیرا که مدرن بودن به معنای حقیقی در گرو سنتی بودن بمعنای حقیقی است.  

انتقال از مدرنیته به سنت، به معنای انتقال از کهنگی به تازگی و به معنای دقیق تر، انتقال از تازگی اصطلاحی به تازگی حقیقی است.