سنت، به معنای دین خالص و ناب که در آن متن و فهم متن یا لفظ و استنباط یا تنزیل و تأویل هر دو خدایی و غیرنفسانی است، پدیده ایست مقدم بر مدرنیته و مؤخر از آن، زیرا که فرهنگ بشری با دین خالص آغاز می شود و آنگاه در یک سیر نزولی اولا” به مدرنیته قدیم شرقی که نوعی نفسانیت با پوستۀ سنت است می رسد و سپس در نزول بعدی به مدرنیته جدید غربی که نوعی نفسانیت جلی و بدون نقاب است منجر می شود و پس از آن و در اوج و انتهای آن، فرهنگ بشری مجددا به دین خالص باز می گردد.