حکمت روز

امر از دو حال خارج نیست یا هستی است و یا نیستی، و هستی همان خداست و نیستی همان ماسوای خداست که فرمود: حق و خلق و لا ثالث بینهما و لا ثالث غیرهما و بدان که بعد از هستی که همان حق است مقامی بالاتر از نیستی که همان خلق است، وجود ندارد زیرا که این نیستی، آئینه ی …

“اولم یکف بربک انه علی کل شیء شهید” فصلت 54، یعنی: اولم یکف بربک انه لکل شیء مشهود؟ که اگر خداوند بر هر چیزی شاهد و شهید است، همچنین مشهود نیز هست که شهید بر وزن فعیل هم فاعل است و هم مفعول، هم شاهد است و هم مشهود.

آن کس که ظاهراً و باطناً وابسته به مکتب غدیر است، مؤمن کامل و آن کس که ظاهراً و باطناً وابسته به مکتب سقیفه است، کافر کامل و آن کس که ظاهراً  وابسته به غدیر و باطناً وابسته به سقیفه است، منافق و آن کس که ظاهراً وابسته به سقیفه و باطناً وابسته به غدیر است، مستضعف است.

نه هر کس که به لحاظ ظاهر وابسته به مکتب غدیر است غدیری است و نه هر کس که به لحاظ ظاهر  وابسته به مکتب سقیفه است سقیفی است. چه بسا که شخص ظاهراً غدیری و باطناً سقیفی و یا ظاهراً سقیفی و باطناً غدیری است.

پس از بعثت نبی مکرم اسلام صلی الله علیه و آله بلکه پس از بعثت جمیع انبیاء و رسولان، بی درنگ دو مکتب پدید می آید. نخست مکتب غدیر که از طریق اوصیاء منصوص و معصوم انبیاء قائل به تداوم جریان بعثت و تطبیق دنیا با دین است و دیگر مکتب سقیفه که از طریق شاهان و حاکمان قائل به …

اگر دنیای قدیم شرقی را «دیروز» و دنیای جدید غربی را «امروز» و دنیای توحیدی و نبوی ما قبل قدیم را «پریروز» و عصر آینده ی ما بعد جدید را «فردا» و «پس فردا» بدانیم در این صورت می گوییم جریان تشیع که جریان خالص تمام انبیاء و اولیاء تاریخ است، نه متعلق است به دیروز و نه متعلق است …

عصر ما، عصر فروپاشی دنیای قدیم و جدید است و مراد از دنیای قدیم، دنیای ایمان بلا عقل و خدای بدون انسان است و مراد از دنیای جدید، دنیای عقل بلا ایمان و انسان بدون خداوند است و عصر آینده که در حال طلوع است عصر به هم رسیدن خدا و انسان و ایمان و عقل است.

امر آدمی از دو حال خارج نیست او یا خداوند را دنیای خود می داند که سعید و موحد و بهشتی است و یا دنیا را خدای خود می داند که شقی و مشرک و دوزخی است. آدمی یا علی(ع) وار به خداوند عرض می کند: یا دنیای و آخرتی و یا معاویه وار به دنیا می گوید: یا الهی …

یکی از زیباترین، عارفانه ترین و شور انگیزترین تعابیر در مورد خداوند تبارک و تعالی این است که از ذات اقدسش به عنوان دنیا یا دنیای من تعبیر آورده شود کما قال السجاد علیه السلام فی المناجاه: «یا دنیای و آخرتی».

سخن حق، لازمه اش نیز حق است، بنابراین وقتی کسی سخن حقی بر زبان جاری می کند لکن به لازمه ی آن سخن ملتزم نمی شود، لامحاله او یا در این عدم التزام جدی نیست یعنی که ملتزم است و نمی داند یا در گفتن آن سخن حق جدی نبوده و دروغ می گفته است.

آیه ی مبارکه ی نفر «توبه 122» به گونه ای است که چنانچه به لحاظ ظاهر و مورد، مراد از نفر در آن نفر برای جهاد و ماندن برای تفقه در دین است، لکن به لحاظ باطن و دوام، مراد از نفر، نفر برای تفقه در دین است.

قدرت، امانت و مسئولیت است. در صورت اداء امانت و حسن انجام مسئولیت درجات قدرت، درجات بهشت است و در صورت خیانت به امانت و رد مسئولیت درجات قدرت، درکات دوزخ است.

قدرت، اعم از قدرت سیاسی و معنوی، مسئولیت است و هیچ کس جز فقیه نمی تواند از پس مسئولیت قدرت بر آید. دیگران با اندکی قدرت، مست و دیوانه می شوند.

داشتن اعم ازداشتن قدرت، ثروت، علم و شهود عرفانی، مستلزم مسئولیت است. در صورت اداء مسئولیت، تمام داشتن ها، درجات آخرت و در صورت خیانت به مسئولیت، درکات دوزخ خواهد بود.

یکی از معانی مهم « لم یلد و لم یولد» در سوره ی مبارکه ی توحید این است که خداوند نه علت است و نه معلول و نه تنها او تبارک و تعالی علت و معلول نیست بلکه آیت و مثال و وجه او نیز که همان روح منفوخ است نیز نه علت است و نه معلول، نه والد است …