اگر دنیای قدیم شرقی را «دیروز» و دنیای جدید غربی را «امروز» و دنیای توحیدی و نبوی ما قبل قدیم را «پریروز» و عصر آینده ی ما بعد جدید را «فردا» و «پس فردا» بدانیم در این صورت می گوییم جریان تشیع که جریان خالص تمام انبیاء و اولیاء تاریخ است، نه متعلق است به دیروز و نه متعلق است به امروز بلکه متعلق است به پریروز و فردا و پس فردا.