منشا دوگانگی ذات حادث، بر خلاف ذات قدیم که احد و یکتاست، دوم بودن این ذات نسبت به ذات قدیم است که مستلزم تناقض است و از آنجا که مقوله دوم بر خلاف مقوله اول فاقد ضرورت عقلی و واجد حیث تعبدی است از اینرو بازگشت تناقض حاصل از وجود ذات احد و غیر احد به همان غیر احد یعنی ذات حادث است که هم هست و هم نیست و این یعنی که مقوله دوم، آنتی تز مقوله اول نیست بلکه آن خود حاوی تز یعنی جلوه احد و آنتی تز یعنی نفس غیر احد و سنتز یعنی موجود حادث مرکب از جلوه و ضد جلوه یا وجود وماهیت است.