هر چند آثار یک شیئ دلالت بر آن شیئ دارد و آن شیئ را آشکار و ظاهر می سازد، لکن برای کسی که نخواهد شیئ را به نفس شیئ و موثر را به نفس موثر بشناسد، آثار یک شیئ قبل از دلالت بر آن و اظهار آن، مخفی کننده آن خواهد بود. فی المثل برای کسی که نمی خواهد آفتاب را به نفس آفتاب بشناسد و آفتاب را دلیل آفتاب قرار دهد، هرچند نور و گرمای موجود در جهان فی الواقع و نفس الامر دال بر وجود خورشید است، لکن برای او که تمام نگاهش متوجه به تاریکی و سرمای جهان است، چنین دلالتی وجود ندارد. حال شما آفتاب را در این مثل بردارید و بجای آن خداوند یا دین خدا یا حکومت خدا را قرار دهید تا بر سر تشکیک و یا انکار کسانی که نسبت به خداوند یا دین خدا یا حکومت خدا، دچار تشکیک و یا انکارند، واقف شوید.