بدانکه هدایت بمعنای معرفی حقیقت و ارائه طریق وصول به آن، از مقتضیات عدل و حق مخلوق بر خالق و پذیرش این هدایت و سلوک در طریق و وصول به حقیقت، حق خالق بر مخلوق است. و از آنجا که مخلوق بدون یاری و فضل خالق نمی تواند حق او را اداء نماید و از آنجا که یاری و فضل خالق بر خلاف هدایت اولیه که بر خالق واجب بود، بر او واجب نیست، از اینرو از فضل خداوند پرسش نمی شود که چرا شامل برخی می شود و شامل برخی دیگر نمی شود.