تسبیح خداوند که میان اذکار اربعه تسبیح و تحمید و تهلیل و تکبیر، ریاست بر آن سه دارد و از اینرو به اذکار اربعه از باب تغلیب ارزشی، تسبیحات اربعه گفته می شود و نه مثلا تحمیدات یا تهلیلات و یا تکبیرات اربعه، به این معنای شگفت آور است که: اولا، در عالم بدی و زشتی واقعی وجود دارد و ثانیا، خالق این بدی و زشتی همان خالق خوبی و زیبائی است و ثالثا، خداوند که خالق خوبی و بدی و زیبائی و زشتی است به صورت مطلق از بدی و زشتی منزه است.