خدایی که نور و خیر و زیبائی را آفرید همان خداست که تاریکی و شر و زشتی را آفرید با این تفاوت که خداوند نور را و آنچه از سنخ آن بود اولا و بالذات و با اراده محبوبه خود آفرید و تاریکی را و آنچه از سنخ آن بود ثانیا و بالعرض و با اراده مبغوضه خود آنگاه تمام موجودات را که مرکب از نور و ظلمت بودند نسبت به گزینش و غلبه دادن حیث نور بر ظلمت دعوت و هدایت فرمود. بر این مبنا هر گونه تسری دادن زیبائی خداوند به زشتی حادث همانقدر غلط است که تسری دادن زشتی حادث به خداوند غلط است.