در موضوع ارتباط میان خداوند و خلق، آنجا که به حکم “کنهه تفریق بینه و بین خلقه” باید قائل به تفریق و تفاوت بود، چنانچه کسی قائل به اشتراک و اتحاد باشد، این شخص محکوم می شود آنجا که باید قائل به اشتراک باشد، قائل به تفریق شود و مثلا خداوند و خلق را که هر دو در عین تفاوت به لحاظ کنه و حقیقت، در عالم ظاهر و اعتبار به صورت مشترک موضوع یک علمند به غلط از یکدیگر تفکیک کند و اولی را موضوع فلسفه و دومی را موضوع علم بداند.