آدمی و هر موجود دیگر در هر لحظه و هر آن با دو فرمان از جانب خداوند روبروست: نخست، فرمان تکوینی که به او هستی می بخشد و دوم فرمان تشریعی که به او می گوید باید چگونه باشد. بنابراین با وجود چنین معیت و تنیدگی میان هستی و چیستی یا هستی و بایستی، هر گونه سخن گفتن از هستی با صرف نظر از پیوند آن به چیستی و بایستی، چیزی جز لفاظی و لغو گویی نیست.